Stanisław Nowicki ps. „Feliks”, „Felek”, „Maciej” (ur. 12 grudnia 1913 w Radzyniu Podlaskim, zm. 26 sierpnia 1944 w Warszawie) – architekt, major Armii Ludowej (AL), kierownik propagandy w dowództwie GL i AL.
Życiorys Po ukończeniu szkoły średniej w Lublinie w 1931 rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W latach 1934–1938 działał w OMS „Życie” i przez pewien czas w Stowarzyszeniu Architektów RP. 1936/1937 ukończył podchorążówkę saperów w Modlinie i odbył trzymiesięczną służbę wojskową. Po powstaniu w 1937 Klubu Demokratycznego w Warszawie brał udział w dyskusjach młodych architektów o poglądach lewicowych.
W czerwcu 1938 ukończył studia, uzyskując tytuł inżyniera architekta. Następnie pracował krótko w miejskim biurze projektowym w Łodzi, a na początku 1939 w Warszawie w Biurze Regulacji Miasta, które skupiło wielu lewicowych architektów. W lipcu 1939 został powołany do wojska. Służył w batalionie saperów Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej nr 2, dowodzonej przez płk. Stefana Roweckiego. We wrześniu 1939 przeszedł szlak bojowy tej brygady. Pod Włodzimierzem Wołyńskim dostał się do niewoli niemieckiej, skąd uciekł. W połowie października 1939 powrócił do Warszawy i ponownie podjął pracę w Biurze Regulacji Miasta.