Natomiast wojska syryjskie miały przeprowadzić natarcie z południowej części Wzgórz Golan w kierunku na Tyberiadę.
Koncentracja sił syryjskich odbyła się 1 maja 1948 w mieście Katana, w południowo-zachodniej Syrii. Następnie przeszły do Bejrutu (12 maja) i Sydonu (13 maja) w Libanie, aby zająć pozycje wyjściowe do ataku w rejonie Bint Dżubajl. Po nagłej zmianie planów, oddziały wycofały się do An-Nabatijja, skąd pośpiesznie przegrupowano je do Banias i al-Kunajtira na Wzgórzach Golan. W skład wojsk syryjskich wchodziła brygada piechoty, licząca około 2 tys. żołnierzy w dwóch batalionach piechoty, jednym batalionie pancernym i jednym batalionie artylerii. Syryjskie siły były słabo wyszkolone, a zapasy amunicji wystarczały jedynie na siedem dni walki. Dodatkowym niekorzystnym czynnikiem były duże przegrupowania oddziałów w ostatnich dniach poprzedzających wybuch wojny. Żołnierze byli zmęczeni i niewyspani, co ograniczało ich zdolności bojowe.