W wyniku dwóch kolejnych rozpraw sądowych w 1937 skazany najpierw na 3, następnie na 8 lat więzienia; karę odbywał w Warszawie na Mokotowie, w Płocku, Piotrkowie i Sieradzu.
We wrześniu 1939, po wybuchu II wojny światowej wydostał się z więzienia i osiadł w Białymstoku (okupowanym przez ZSRR), gdzie pracował na kierowniczych stanowiskach w kinematografii. Po wybuchu wojny z Niemcami (22 czerwca 1941) ewakuowany w głąb ZSRR, do obwodu kujbyszewskiego, następnie na własną prośbę skierowany do szkoły partyjnej przy Komitecie Wykonawczym Kominternu.
W nocy z 19 na 20 maja 1942, wraz z innymi członkami tzw. Drugiej Grupy Inicjatywnej, zrzucony na spadochronie do Polski, gdzie rozpoczął działalność w PPR, z polecenia której kierował pracą radiostacji nadawczo-odbiorczych i szkolił kadry partyjne do obsługi radiostacji. 31 grudnia 1942 wraz z Janem Krasickim brał udział na warszawskiej Starówce w zabójstwie sekretarza PPR Bolesława Mołojca. 9 lutego 1943 został otoczony na placu Trzech Krzyży w Warszawie przez żandarmerię niemiecką i po nieudanej próbie ucieczki popełnił samobójstwo.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, jego imieniem nazwano również ulicę w Warszawie (obecnie ul. Budkiewicza).
Przypisy
Bibliografia Polski Słownik Biograficzny, t.