Anna Więzik (ur. 4 sierpnia 1930 w Cieszynie, zm. 2 czerwca 2011 tamże) – polska poetka, długoletni pracownik PCK, organizatorka Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Indyjskiej, członek Klubu Literackiego „Nadolzie„.

Tematyka poezji Anny Więzik jest niezwykle szeroka. Autorka sercem i piórem reaguje na wszelkie objawy życia narodowego, duchowego i społecznego. Dlatego jej wyznanie: „Kocham ludzi, uważam ich za moją rodzi­nę...” jest stwierdzeniem szczerze prawdziwym.

Życiorys Jej rodzicami byli Zuzanna Wałach (z domu Wigłasz)i Rudolf Wałach. Ukończyła Liceum Ogól­nokształcące im. Kopernika w Cie­szynie i szkolenie dla instruktorów PCK w Warszawie. Połowę życia poświęciła pracy Polskim Czerwonym Krzyżu w Zarządzie Powiatowym w Cieszynie. W tym okresie współpracowała z miesięcz­nikiem Zdrowie i Głosem Zie­mi Cieszyńskiej. Były to artykuły o tematyce czerwonokrzyskiej.

Była też organizatorką Koła Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Indyjskiej, któremu wiele lat przewodniczyła.