Tymczasem Rodgers, nie czekając na rozkazy, opuścił zaraz po wypowiedzeniu wojny port nowojorski w obawie, że może zostać tam zablokowany przez przeważające siły Royal Navy, i nadziei, że na otwartych wodach uda mu się dopaść pojedynczo okręty przeciwnika, zanim przystąpią one do zmasowanego kontratakuForester, s. 18–20.. Rzeczywiście zdołał spotkać się z fregatą HMS „Belvidera”, ale „Belvidera” uciekła, a na pokładzie „Presidenta” nastąpiła eksplozja działa, co spowodowało zranienie Rodgersa, znaczne zniszczenia i zamieszanie. Rodgers następnie przekroczył Ocean Atlantycki w nadziei przechwycenia wartościowego konwoju brytyjskiego płynącego z Indii Zachodnich do Europy. Z powodu fatalnej pogody Rodgers nie zdołał dopaść konwoju i zagarnął jedynie siedem małych statków handlowychForester, s. 26–28..
Na wieść o przygodzie Belvidery, wiceadmirał Herbert Sawyer, dowódca sił Royal Navy w Ameryce Północnej i Indiach Zachodnich stacjonujących w Halifaksie w prowincji Nowa Szkocja, wysłał eskadrę komandora Philipa Broke’a z zadaniem przechwycenia zespołu Rodgersa. Eskadra Broke’a składała się z 64-działowego okrętu liniowego HMS „Africa” oraz fregat „Shannon”, „Aeolus”, „Belvidera” i „Guerriere”Borneman, s. 82..