Ostrom zauważyła, że pomimo różnic pomiędzy wspólnotami/grupami zarządzającymi wspólnymi dobrami, oraz odmiennością dóbr, którymi dysponują, jednostki tworzą instytucje w sposób kolektywny. Dodatkowo, osoby te współpracują na rzecz osiągania długoterminowych celów takich jak produktywne wykorzystanie systemów naturalnych oraz zachowanie ich charakteru i bogactwa, zapobiegając ich degradacji skuteczniej niż państwo, instytucje międzynarodowe czy prywatni właściciele. Jednocześnie Ostrom przestrzega przed nadmiernym optymizmem dotyczącym samoorganizacji wspólnot, gdyż nie zawsze możliwe jest ich powstanie. W takich sytuacjach rządowe/samorządowe albo prywatne porozumienia/kontrakty okazują się bardziej skuteczne.
Czynniki mające wpływ na opóźnienie utraty jakości bądź ilości dobra wspólnej puli Długość użytkowania dóbr wspólnej puli bez utraty walorów zależy od charakteru danego dobra. Zaliczamy do nich m.in.: wielkość zasobu wielkość oraz zróżnicowanie opadów atmosferycznych nachylenie stoków mobilność strumienia dóbr normy społeczne wartości społeczne zaangażowanie członków zróżnicowanie preferencji jednostki strukturę