W efekcie właściciel hipoteki musiał sądownie załatwiać przekazanie ziemi następcy, a w osobnym akcie regulował warunki swego pobytu na wycugu. Zwykle oddawano mu małe jednoizbowe pomieszczenie, często przygotowane przez niego samego w czasach gdy był sprawny, kawałeczek działki obsadzanej jego własnymi ziarnem (musiał je sobie zaoszczędzić lub kupić), zaś samą uprawą zajmował się już gospodarz następca.
Ten, kto zaufał przyrzeczeniom następcy i nie sporządził odrębnej umowy prawnej na wycug, mógł się bardzo rozczarować. Bywały lata klęsk głodu (np. 1847), a w ich efekcie wielu starych ludzi wyrzucano z domów. Landraci przypominali sołtysom, aby zamarzniętych niezwłocznie usuwać z przydrożnych rowówJózef Kokot: Polityka gospodarcza Prus i Niemiec na Śląsku 1740–1945. Poznań 1948. Pamięć o takich zdarzeniach mobilizowała starszych do zabezpieczenia sobie odpowiednich warunków pobytu dożywotniego. Zwracano uwagę na położenie pomieszczenia wycużnego, dostęp do drogi, dostęp do studni, zapewniano sobie drobne pieniądze i inne sprawy bytowe.