od 30 listopada do 25 grudnia 1918 roku szwadron ułanów Samoobrony Ziemi Wileńskiej) 1 batalion (dowódca podkapitan Witold Szczerbicki) 2 batalion (dowódca podkapitan Mikołaj Zujewicz) 3 batalion (dowódca por. Edward Kaczkowski; złożony z Polaków – dawnych żołnierzy niemieckich) 4 batalion POW (dowódca por. Jan Gołębiowski) batalion rekrucki (dowódca kpt. Władysław Piasecki) Wkrótce dołączyła do nich Legia Oficerska.
Przebieg walk Przejęcie kontroli nad miastem przez Polaków Do końca 1918 roku regularne oddziały Wojska Polskiego nie zdołały przedostać się do Wilna. Przyczyną były utrudnienia stwarzane przez Niemców na okupowanym przez siebie terytorium, oddzielającym Wilno od Polski. Oddziały polskiej samoobrony w Wilnie, przewidując, że 5 stycznia Niemcy przekażą Wilno bolszewikom, podjęły decyzję o samodzielnym przejęciu kontroli nad miastem i usunięciu zeń wojsk niemieckich. 31 grudnia 1918 roku dowódca Okręgu Wojskowego Litwy i Białorusi gen. Władysław Wejtko wydał rozkaz mobilizacyjny, w którym polecał, by: