Szkodliwość Szkodliwość tej choroby jest wysoka (nawet 60% plonu), ponieważ patogen może przetrwać w glebie nawet 7–10 lat. Rozwojowi chorobotwórczego grzyba sprzyjają uszkodzenia roślin, mała odporność odmian oraz występowanie roślin żywicielskich. Optymalne warunki pogodowe do rozwoju tej choroby to temperatura ok. 10–12 °C i wysoka wilgotność. Próg szkodliwości (dla rzepaku) w przypadku zaobserwowania pierwszych oznak choroby wynosi 1% porażonych roślin lub od 1 do 5 apotecjów na m². W uprawie rzepaku największe zagrożenie stanowi w północnej i południowo-zachodniej Polsce.
Zwalczanie Zapobieganie i zwalczanie tej choroby polega na stosowaniu fungicydów w formie oprysku. Zalecane są preparaty zawierające m.in. tiofanat metylowy oraz środki zawierające związki z grupy: triazoli, benzimidazoli, ftalanów i imidazoli. Z metod agrotechnicznych stosuje się właściwy płodozmian, głęboką orkę, rzadki siew. Ważne jest również racjonalne nawożenie i siew odpornych odmian. Biologiczne zwalczanie S. sclerotiorum polega na wprowadzaniu do gleby nadpasożytniczego grzyba Coniothyrium minitans. W przypadku przechowywania korzeni roślin powinno się utrzymywać wilgotność względną powietrza około 90% oraz temperaturę 2–4 °C.
Przypisy
Kategoria:Grzybowe choroby roślin