Trzech funkcjonariuszy ShIK znajdujących się w budynku zostało wywleczonych na ulicę i zamordowanych.
1 marca 1997 do dymisji podał się premier Aleksandër Meksi, a dzień później prezydent Sali Berisha ogłosił wprowadzenie stanu wyjątkowego. Rozszerzająca się fala protestów doprowadziła do anarchizacji kraju i przejęcia kontroli nad jego południową częścią przez uzbrojone bojówki. Broń w rękach protestujących pochodziła z magazynów, które zostały porzucone przez wojsko. W miastach południowej Albanii powstawały spontanicznie struktury władzy (tzw. Komitety Ocalenia). Rebelianci utworzyli także strukturę centralną – Narodowe Zgromadzenie Ocalenia Publicznego (alb. Kuvendi Kombëtar i Shpëtimit Publik), ale jego władza nad zbuntowanymi miastami była iluzoryczna.
Przesilenie W początkach marca rząd albański utracił kontrolę nad południową częścią kraju i nie był w stanie opanować sytuacji. 13 marca rozszerzający się bunt ludności dotarł do Tirany, która na krótko znalazła się w rękach rebeliantów. W tym samym dniu z Albanii ewakuowano przebywających tam obcokrajowców (Operacja Silver Wake i inne). W marcu dokonano kradzieży aktywów państwa albańskiego o wartości 6 mln USD ze skarbca w Szkodrze.