Informacje ogólne Krążowniki klasyczne (o uzbrojeniu artyleryjskim) budowane były od początku istnienia klasy do lat 60. XX wieku i stanowiły klasę okrętów słabszych i z reguły mniejszych, lecz szybszych od pancerników, a silniejszych i większych od niszczycieli i kanonierek. Były to okręty artyleryjskie, następnie artyleryjsko-torpedowe. W zależności od konstrukcji, przeznaczone były do działań w składzie zespołów okrętów – prowadzenia rozpoznania dla zespołów okrętów liniowych lub przewodzenia zespołom niszczycieli i ich wsparcia, albo do samodzielnych działań oceanicznych, jak zwalczanie żeglugi lub ochrona własnej żeglugi. Mimo znacznego zróżnicowania, wspólnymi cechami większości były: silna artyleria, często uzupełniona przez uzbrojenie torpedowe, duży zasięg pływania, stosunkowo duża prędkość i zazwyczaj opancerzenie.
Nowo budowane od lat 60. XX wieku krążowniki rakietowe są z kolei okrętami rakietowymi, służącymi do zwalczania samolotów lub okrętów podwodnych lub nawodnych za pomocą pocisków kierowanych i posiadają uzbrojenie rakietowe oraz bogate wyposażenie elektroniczne, przy znacznie zredukowanym uzbrojeniu artyleryjskim.