Zhao Feiyan (; ur. ok. 43 r. p.n.e. w Jiangdu, prow. Jiangsu; zm. 1 n.e.) – cesarzowa Xiaocheng (), żona cesarza Chengdi z dynastii Han.
Pochodziła z ubogiej rodziny, pierwotnie nazywała się Feng Yisheng. Jej ojciec, Feng Wanli, muzyk, wcześnie osierocił ją i jej siostrę, Zhao Hede. Siostrami szczęśliwie zaopiekował się Zhao Li, zarządca służący bogatej rodzinie. Przyjąwszy z wdzięczności jego nazwisko, trafiły za jego pośrednictwem na dwór księżniczki Yang’e. Tam Zhao Yisheng nauczyła się tańczyć i śpiewać, a jej wdzięk i lekkość w tańcu zyskały jej przydomek "latającej jaskółki" – feiyan.
Tancerka wpadła w oko cesarzowi Chengowi, który zabrał ją na dwór i uczynił konkubiną. W owym czasie na dworze cesarski walczyły ze sobą o wpływy rody cesarzowych, Huo, Xu i Wang. Zhao Feiyan, która nie posiadała poparcia politycznego, podtrzymała zainteresowanie cesarza, podsuwając mu swą młodszą siostrę, Zhao Hede. Ok. 20 r. p.n.e. cesarzowa Xu popadła w niełaskę, ponieważ nie mogła urodzić męskiego potomka. Dwa lata później, siostry Zhao z poparciem cesarzowej-wdowy Wang i jej klanu, oskarżyły cesarzową Xu i konkubinę Ban Jieyu o czary. W efekcie cesarzowa została oddalona, a Ban wycofała się z życia dworskiego.