Posługują się różnymi językami dajackimi (należącymi do rozmaitych grup rodziny austronezyjskiej). Są wśród nich: języki Dajaków lądowych (Land Dayak), języki barito, języki tamanickie (Tamanic), języki malajskie (Malayic). Język banjar (z grupy języków malajskich) służy jako środek komunikacji międzygrupowej (obok indonezyjskiego) i w pewnym stopniu wypiera rodzime języki etniczne.
Z racji na zamieszkiwanie przeważnie na trudno dostępnych obszarach wnętrza wyspy, tradycyjna kultura duchowa i socjetalna Dajaków jest słabo poznana. Strój mężczyzn do niedawna stanowiła przepaska biodrowa z wyprawionej kory drzewnej, obecnie tekstylna, kobiety noszą długie spódnice. Zanika zwyczaj czernienia i piłowania zębów, natomiast niemal wszyscy stosują tatuaż. Wsie nadal stanowią społeczność lokalną kierowaną przez wodza, opartą na ceremoniale władzy (wspólne obrzędy wypełniane przez wodza-szamana lub rzadziej szamana) oraz tradycyjnej organizacji wojskowej. Wspólnota wiejska składa się z kilkudziesięciu rodzin (10–40) o wspólnym pochodzeniu, jednak bez świadomości rodowej. Siedziby tworzą pojedyncze zagrody lub wsie złożone z kilku długich domów (do 300 m). Jeden dom, zamieszkany przez jedną rodzinę jest też pomieszczeniem gospodarczym.