Zarówno rzeźbiarz, jak i jego żona nie należeli do PZPR, co szczególnie Stefanowi Policińskiemu utrudniło karierę międzynarodową i pomimo licznych zaproszeń z zagranicy, nigdy nie otrzymał zgody na wyjazd z kraju.
Do jego prac w Częstochowie należy popiersie Gabriela Narutowicza (1932/3), pomnik czołgisty na pl. Biegańskiego (niezachowany), pomnik poległych żołnierzy Armii Czerwonej na cmentarzu Kule (1945), pomnik Stanisława Moniuszki w parku 3 Maja (1965), pomnik Henryka Sienkiewicza w III Alei (1972), pomnik Józefa Piłsudskiego (1936, niezachowany), popiersie Adama Mickiewicza (Mstów), liczne nagrobki na cmentarzach Św. Rocha i Kule, projekty sztandarów, prace malarskie i rysunki.
Zmarł 22 stycznia 1978 w Częstochowie i pochowany jest na tamtejszym cmentarzu św. Rocha.
Życie prywatne W 1951 poślubił Irenę (1918-1989) z domu Kasprzycką, filologa polskiego, absolwentkę Uniwersytetu Warszawskiego W czasie wojny uczęszczała na tajne wykłady prof. Doroszewskiego i prowadziła tajne nauczanie, a po wojnie została nauczycielką Zespołu Szkół Zawodowych przy ul. Dąbrowskiego. Mieli dwoje dzieci: Elżbietę i Stanisława.