Partia przejęła pomarańczową symbolikę, nawiązując do rewolucji z 2004.
W wyborach parlamentarnych w 2006 stronnictwo wystartowało w ramach Bloku Nasza Ukraina, który uzyskał łącznie 81 mandatów (z tego około 45 miejsc przypadło kandydatom związanym z partią). Przez kilka miesięcy NSNU współtworzył koalicyjny rząd Wiktora Janukowycza, następnie przeszedł do opozycji.
Pod koniec 2006 na czele partii stanął Wiktor Bałoha, kilka miesięcy później zastąpił go były wicepremier i do 2005 działacz UNP, Wjaczesław Kyryłenko. W lipcu 2007 partia przystąpiła do koalicji Nasza Ukraina-Ludowa Samoobrona celem wspólnego startu w przedterminowych wyborach parlamentarnych. W Radzie Najwyższej w ramach koalicji NUNS uzyskało około 35 mandatów.
W powołanym w grudniu 2007 rządzie Julii Tymoszenko teki ministerialne z ramienia związku objęli m.in. Mykoła Oniszczuk, Jurij Pawłenko i Ołeksij Kuczerenko. W listopadzie 2008 zjazd partii nowym przewodniczącym ugrupowania mianował Wiktora Juszczenkę. W tym samym roku część działaczy odeszła do Zjednoczonego Centrum. Również w kolejnych latach ugrupowanie traciło na znaczeniu, a jego członkowie odchodzili do innych formacji (m.in. do partii Za Ukrainę! czy Front Zmian). W 2012 ugrupowanie wystawiło własną listę kandydatów do parlamentu, nie przekraczając wyborczego progu.
Zobacz też Blok Nasza Ukraina partie polityczne Ukrainy
Przypisy
Kategoria:Partie i ugrupowania na Ukrainie