Wacław Tadeusz Filipowicz (ur. 26 marca 1919 w Sankt Petersburgu, zm. 6 czerwca 2011 w Łodzi) – polski inżynier i rzeczoznawca budowlany, wykładowca na Politechnice Łódzkiej.
Kariera zawodowa W 1936 rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej, które przerwał wybuch II Wojny Światowej. Aresztowany przez okupanta kilka miesięcy był więźniem KL Dachau. Od 1946 kontynuował przerwane studia, które ukończył w 1948 otrzymując dyplom magistra inżyniera budownictwa lądowego. W latach 1948–1949 był inspektorem nadzoru budowlanego na budowach obiektów sanatoryjnych. Od 1950 rozpoczął prace projektanta konstrukcji w łódzkim Biurze Projektów „Miastoprojekt – Łódź”. Podczas pracy zawodowej był autorem konstrukcji m.in. przędzalni cienkoprzędnej w Łódzkich Zakładach Przemysłu Bawełnianego im. Obrońców Pokoju „Uniontex” (dawna fabryka Scheiblera i Grohmana), hal Centralnych Magazynów Importowych „Textilimport”, iglicy Muzeum na Radogoszczu. Ponadto nadzorował budowę hali sportowej oraz koordynował budowę Teatru Wielkiego w Łodzi. Gdy spłonęła łódzka katedra Wacław Filipowicz był współautorem projektu zabezpieczenia i odbudowy obiektu. Nadzorował również budowę kościoła w Zduńskiej Woli a w późniejszych latach również budowy obiektów sakralnych w Łodzi.