Na samym początku I wojny izraelsko-arabskiej, w dniu 15 maja do dawnego Mandatu Palestyny wkroczył ekspedycyjny korpus iracki, którego siły weszły do północnej Samarii zajmując miasto Dżanin, a następnie wystawiając swoje wysunięte posterunki w rejonie Kalkilji i Tulkarm. Irakijczycy przyjęli postawę defensywną, wywierali jednak samą swoją obecność bardzo duży nacisk na Izraelczyków, którzy obawiali się przecięcia swojego państwa w rejonie Netanji. Dla Hagany stawało się niezwykle ważnym zabezpieczenie nadmorskich linii komunikacyjnych łączących Tel Awiw z Hajfą i Galileą. W obszarze tym znajdowała się wioska Tantura, która została ufortyfikowana przez arabskie milicje i służyła pomocą palestyńskich uchodźcom w ich drodze do Libanu.
Układ sił Siły arabskie Siły arabskie w wiosce Tantura były ocenione na około 300 bojowników, uzbrojonych w 100 karabinów i kilka pistoletów maszynowych. Na ich czele stało kilku arabskich dezerterów z brytyjskiej armii i policji mandatowej, oraz kilku byłych arabskich żołnierzy z Bośni.