Papirus 62 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem – grecko-koptyjski rękopis Nowego Testamentu oraz Septuaginty (), spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na IV wiek. Zawiera fragmenty Ewangelii Mateusza oraz Księgi Daniela.
Opis Zachowały się fragmenty 13 kart papirusowych. Są na nich fragmenty Ewangelii Mateusza (11,25; 11,25; 11,25-26; 11,27; 11,27; 11,27-28; 11,28-29; 11,29-30; 11,30), a także Księgi Daniela 3,51-53 (fragment Ody). Starotestamentowe fragmenty oznaczane są numerem 994 na liście rękopisów Septuaginty według klasyfikacji Alfreda RahlfsaKurt Aland, Hans-Udo Rosenbaum, Repertorium der griechischen christlichen Papyri, Walter de Gruyter, 1976, p. 54..
Stosuje dierezę nad literą ypsilon.
Nomina sacra pisane są skrótami (θς, ις, κε, πρ, πηρ, υς).
Tekst Tekst grecki Ewangelii Mateusza reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną.