Zmieszane zielone i brązowe włókna tkaniny dopasowano do kolorów wrzosowisk i lasów Anglii i Szkocji dość dobrze, bez konieczności uzyskania pojedynczego błotnistego koloru oliwkowego jak w amerykańskich mundurach. Istniała obawa, że luki pomiędzy bluzą a spodniami otworzą się w ekstremalnych warunkach ruchu i guziki się rozepną, dlatego często noszono szelki, a w niektórych przypadkach i sweter. Bawełniana koszula khaki (koloru opalenizny) była często noszona pod bluzą battle dressu wraz ze swetrem, który posiadał otwór i umożliwiał noszenie krawatu, przy nie zapinaniu ostatniego guzika. Wyjątek co do rozpiętego górnego guzika początkowo dopuszczony był u oficerów, a następnie u szeregowych. Na przestrzeń pomiędzy spodniami a butami zakładano materiałowe opinacze, co nie tylko zwiększało uproszczenie w produkcji munduru i utrzymanie go w czystości, ale ograniczało koszty bez konieczności użycia powyżej kostki, droższej niż materiał skóry.
Battle dress został oficjalnie wprowadzony do użytku w Armii Brytyjskiej w 1939 roku (jak również Armii Kanadyjskiej, która wyprodukowała własne, niemal identyczne, kopie battle dressu po wybuchu wojny), co spowodowało pewne niedobory w umundurowaniu i wyjazd niektórych jednostek Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych do Francji w Service Dressie.