Pragma-dialektyka lub pragma-dialektyczna teoria argumentacji – sformułowana przez Frans H. van Eemerena i Roba Grootendorsta z Uniwersytetu w Amsterdamie jest teorią argumentacji używaną do analizy, oceny i wytwarzania dyskursywnych argumentacji, zarówno pisemnych jak i ustnych. W przeciwieństwie do stricte logicznego podejścia, które skupia się wyłącznie na analizie i ocenie argumentu w swojej formie lub też do argumentacji jako formy czysto werbalnej, która zajmuje się procesem argumentacji, pragma-dialektyka została stworzona, aby zajmować się całością zjawiska argumentacji jako czynności dyskursywnej. Tak więc teoria pragma-dialektyczna postrzega argumentację jako złożony akt mowy, który występuje jako naturalna czynność językowa i posiada określone cele w komunikacji.
Teoria Uzasadnienie teoretyczne W pragma-dialektyce argumentacja jest postrzegana jako zjawisko komunikacji i interakcji, które może być badane zarówno pod względem normatywnym jak również i pod względem deskryptywnym.