Podczas I wojny światowej został zesłany na Wschód w okolice ówczesnego Jekaterynosławia. Tam od połowy 1915 do połowy 1918 zorganizował orkiestrę dętą, jak i smyczkową i był kapelmistrzem. Po powrocie do kraju, w 1918 wstąpił do Związku Zawodowego Pracowników Kolejowych RP. W 1927 zamieszkał z rodziną w Choszczówce (wówczas w gminie Jabłonna), gdzie pełnił przez sześć lat honorową funkcję sołtysa. W tym czasie zorganizował Towarzystwo Przyjaciół Osiedla, ochotniczą straż pożarną i bibliotekę. Od 1930 zaangażował się w działalność na rzecz Ligi Morskiej i Kolonialnej, za co otrzymał medal srebrny pozłacany „XV-lecia Odzyskania Niepodległości”. Od 1932 do 1934 zorganizował i prowadził w szkole (Miejskiej Szkole Ogólnokształcącej Męskiej i Gimnazjum Humanistycznym 7-klasowej Szkoły Powszechnej) na warszawskim Bródnie orkiestrę, była to działalność społeczna, za którą nie pobierał poborów. W 1935 przeprowadził się do Wołomina, gdzie otrzymał stanowisko sekretarza zarządu Ochotniczej Straży Pożarnej i kapelmistrza orkiestry strażackiej.
Podczas okupacji niemieckiej, w 1940 pracował jako Werkhelfer (pomocnik) w służbie Kolei Wschodniej Warszawa Praga, od 1 stycznia 1942 był kancelistą w Stadtverwaltung Wołomin.