W czerwcu 1941 roku został dowódcą Orłowskiego Okręgu Wojskowego. Po ataku Niemiec na ZSRR z wojsk okręgu sformowano 20 Armię, którą dowodził w trakcie walk pod Smoleńskiem. W sierpniu został dowódcą 43 Armii, a następnie jeszcze w tym samym miesiącu przedstawicielem Sztabu Generalnego przy dowódcy Frontu Północno-Zachodniego, a w dniu 28 sierpnia został dowódcą tego Frontu. Dowodził nim w czasie walk pod Diemiańskiem, w czasie których okrążono znaczne siły niemieckie. Wojsk tych nie udało się zniszczyć i w wyniku kontruderzeń wojsk niemieckich zostały one odblokowane w maju 1942 roku.
W wyniku kilku nieudanych operacji wojsk frontu w październiku 1942 roku został odwołany ze stanowiska dowódcy frontu, pozostając jednak na stanowisku zastępcy dowódcy frontu. W listopadzie 1942 roku został dowódcą 11 Armii, a w marcu 1943 roku dowódcą 34 Armii. W dniu 23 czerwca 1943 roku został ponownie dowódcą Frontu Północno-Zachodniego, którym dowodził do czasu jego rozformowania w dniu 20 listopada 1943 roku.