mały|upright|Odznaka za jedną ranę lub kontuzję mały|upright|Odznaka za dwie rany lub kontuzje mały|upright|Odznaka za trzy rany lub kontuzje mały|upright|Odznaka za cztery rany lub kontuzje mały|upright|Odznaka za pięć ran lub kontuzji mały|upright|Odznaka za sześć ran lub kontuzji mały|upright|Odznaka za siedem ran lub kontuzji mały|upright|Odznaka za osiem ran lub kontuzji Odznaka honorowa dla Oficerów (Równorzędnych) i Szeregowych za Rany i Kontuzje – polskie odznaczenie wojskowe, ustanowione rozporządzeniem Rady Obrony Państwa z 14 lipca 1920 roku. Nadawana żołnierzom Wojska Polskiego, bez względu na stopień i rodzaj broni, za rany i kontuzje, odniesione podczas walk w obronie ojczyzny.
II Rzeczpospolita Prawo do odznaki posiadali żołnierze Wojska Polskiego, ranni lub kontuzjowani w czasie działań wojennych po dniu 1 listopada 1918 roku, a także podczas wojny światowej przed dniem 1 listopada 1918 roku podczas pełnienia służby: w Legionach Polskich, w I, II i III Korpusie Polskim w Rosji, w Armii Polskiej we Francji, w innych polskich formacjach wojskowych uznanych przez Rzeczpospolitą PolskąRozporządzenie Rady Obrony Państwa z dnia 14 lipca 1920 roku w przedmiocie ustanowienia Odznaki honorowej dla Oficerów (Równorzędnych) i Szeregowych za Rany i Kontuzje ().. Odznaka (obok ustanowionej równocześnie Odznaki