Modyfikacje krystalin a rozwój zaćmy W związku z długim czasem życia tych białek, mogą one ulegać stopniowo szeregowi nieodwracalnych modyfikacji, takich jak proteoliza, deamidacja, utlenianie, reakcja Maillarda, reakcje z wolnymi rodnikami. Najbardziej szkodliwymi modyfikacjami dla funkcjonowania soczewki są te, które obniżają przezroczystość przez destabilizację lub zmniejszenie rozpuszczalności zawartych w niej białek. W 1992 r. Horwitz zaproponował udział α-krystalin w rozwoju zaćmy nabytej. α-Krystalina mogłaby utrzymywać przezroczystość soczewek przez wiązanie się ze źle sfałdowanymi lub uszkodzonymi białkami w komórkach włókien soczewki i zapobieganiu ich agregacji.
Zaćma jest najbardziej powszechną przyczyną ślepoty. Jej obecność może być związana z mutacją jednej z krystalin soczewki i wtedy zwykle ujawnia się po urodzeniu. Ponadto może także być jednym ze skutków cukrzycy (cataracta diabetica) lub starzenia (cataracta senilis). W ciągu życia człowieka białka soczewki oka ulegają zmianom konformacyjnym związanym z uszkodzeniami struktury polipeptydów w wyniku różnych modyfikacji, np.