żywności i zaopatrzenia) Nikołaj Zefirow, a następnie Konstantin Nieklutin, ministra zaopatrzenia (do 27 grudnia) Iwan Sieriebriennikow, zaś kontrolera państwowego Grigorij Krasnow. Sekretarzem Najwyższego Naczelnika i Rady Ministrów został Gieorgij Telberg, a następnie Gieorgij Gins. Członkowie Rady Ministrów reprezentowali głównie syberyjskich regionalistów, monarchistów, Partii Konstytucyjno-Demokratycznej i ludowych socjalistów.
Powołanie 21 listopada przez adm. Aleksandra Kołczaka Rady Najwyższego Naczelnika jako formalnie organu doradczego doprowadziło faktycznie do znacznego ograniczenia kompetencji Rady Ministrów, której pozostało głównie opracowywanie projektów ustaw i dekretów. Członkami Rady Najwyższego Naczelnika zostali Piotr Wołogdski, Aleksandr Gattenberg, którego w maju 1919 r. zmienił Wiktor Piepielajew, Iwan Michajłow, Gieorgij Telberg, Iwan Sukin i Jurij Klucznikow. Centralną rolę w Radzie odgrywał minister finansów Iwan Michajłow, mając bliskie kontakty z admirałem Kołczakiem. Jego popularność wśród ludzi była jednak niewielka. Dlatego 16 sierpnia 1919 r. został odsunięty od stanowiska. W rezultacie Rada zaczęła zbierać się nieregularnie, zaś jej znaczenie systematycznie spadało.