Dawid z Garedży (ur. w I połowie VI w., zm. w II poł. VI w.) – święty mnich chrześcijański.
Według hagiografii pochodził z Syrii. W młodości dołączył do klasztoru założonego przez mnicha Jana i razem z nim opuścił pustynię w Syrii jako jeden z dwunastu wybranych uczniów. Razem z innymi mnichami ze wspólnoty kierowanej przez Jana żył następnie na górze Zaden (późniejsza Zedazeni) i był uznawany przez miejscową ludność za świętego ascetę i cudotwórcę. Następnie na polecenie Jana opuścił górę, by razem z mnichami Tadeuszem, Szio, Pirosem, Michałem i Izydorem udać się do Kartlii, gdzie działał już inny uczeń Jana – biskup Ise z Cilkani. Następnie postanowił razem ze swoim uczniem Lucjanem podjąć działalność misyjną w Tbilisi.
Mnisi zamieszkali w pieczarze na wzgórzu położonym poza Tbilisi. W czwartki opuszczali je, by głosić chrześcijaństwo w mieście, w pozostałe dni modlili się za jego mieszkańców. Szybko zyskali znaczny autorytet w miejscowej społeczności, co niepokoiło żyjących w Tbilisi Persów. Według hagiografii postanowili oni oskarżyć mnicha Dawida o cudzołóstwo, by go zdyskredytować;