Zniesiono w jeździe podział na chorągwie husarskie, pancerne i lekkie, a wprowadzono nowy podział na kawalerię narodową i pułki straży. Chorągwie lekkie przeformowano w pułki straży przedniej. Kawalerię narodową zorganizowano w brygady składające się z sześciu szwadronów. Każdy szwadron liczył cztery chorągwie. W wojsku koronnym sformowano cztery brygady kawalerii narodowej: wielkopolską, brygadę I ukraińską, brygadę II ukraińską i brygadę III ukraińską, w litewskim dwie. Pułków przedniej straży miało być dwa w Koronie i pięć na Litwie. Na utrzymanie tej jazdy przeznaczono na każdą brygadę po 548 860 zł, na każdy pułk straży przedniej po 498 153 zł, a regimenty dragońskie po 292 244 zł. Pododdziały kawalerii składały się z „towarzyszy” i pocztowych. Stale zmniejszająca się ilości „towarzyszy” w szwadronach spowodowała zmianę w ich uszykowaniu. Nie można już było już ustawiać w pierwszym szeregu „towarzyszy”, a w drugim pocztowych. Wydzielano więc z „towarzyszy” osobne plutony (cugi), Cugi ustawiano zazwyczaj na skrzydłach ugrupowania bojowego. W jeździe zniesiono uzbrojenie ochronne i wprowadzono mundur. Towarzysze posiadali mundur o kroju kontusza, a pocztowi – katanki z żupanem. Hełm zastąpiono u towarzyszy czworokątnymi konfederatkami, a u pocztowych czarnymi giwerami (kaszkietami).