Klasyka chińska – najważniejsze dzieła piśmiennictwa chińskiego okresu przedqinowskiego, tj. sprzed 221 r. p.n.e. Zwykle zawierają one w tytułach znak jing (經), oznaczający osnowę, co ma wyrażać ich fundamentalny charakter. W przeszłości Chińczycy układali kanony piśmiennicze, jak np. Pięcioksiąg konfucjański czy Trzynastoksiąg konfucjański. Współczesna sinologia do klasyki zalicza więcej tytułów, także spoza nurtu konfucjańskiego, które są konieczne, aby zrozumieć antyczną cywilizację chińską.
Przed 221 r. p.n.e. Klasyka konfucjańska Pięcioksiąg konfucjański – pierwszy z kanonów skompliowany przez konfucjanistów w epoce Walczących Królestw; w przeszłości zaliczano do niego jeszcze szóste dzięło Księgę Muzyki, która zaginęła w czasie palenia ksiąg Księga Przemian – księga wróżbiarska oparta na teorii bagua, przypisywana mitycznemu Fuxi Księga Pieśni – zbiór najstarszej chińskiej poezji (anonimowej), zawiera 305 utworów Księga Rytuałów – opisująca przebieg rytuałów dworskich i religijnych Księga Dokumentów – zawierająca najstarsze dokumenty historyczne Kronika Wiosen i Jesieni – kronika państwa Lu Czteroksiąg konfucjański – skompliowany w XII wieku przez Zhu Xi. Księgi, które wchodzą w jego skład powstały przed 221 r.