thumb|Broń dawna (balista) Broń dawna – ogólna nazwa broni wytwarzanej i stosowanej w okresie starożytnym, średniowiecznym i nowożytnym.
Charakteryzuje się niską efektywnością bojową w porównaniu z bronią współczesną. Broń biała odgrywała główną rolę do końca okresu średniowiecznego, a wraz z nią broń miotająca oraz broń ochronna. Broń palna zaczęła przejmować dominującą rolę od XV wieku. Okres starożytny obejmuje broń epok kamiennych: paleolitu i neolitu (zaliczamy do nich m.in. ręczne siekierki kamienne bez drzewca, maczugi, sztylety kościane i kamienne, siekieromłoty, łuki kościane, kamienne i kościane groty strzał i oszczepów), miedzianą, brązową i żelazną broń starego, średniego i nowego państwa egipskiego (zaliczamy do nich puginały, topory, buławotopory, miecze sierpowe, groty strzał, tarcze ochronne, włócznie, pancerze skórzane i łuskowe, wozy bojowe), oraz broń macedońską, grecką i rzymską, do której zaliczyć możemy włócznie, miecze, tarcze ochronne, hełmy, oszczepy, piki, pasy bojowe, balisty i katapulty. Wraz z upadkiem Cesarstwa Zachodnio-Rzymskiego (koniec V w.) nastąpił koniec okresu starożytnego i początek średniowiecznego. Rozpoczął się wówczas powolny zanik rzymskiej sztuki wojennej, stanowiąc kulminacyjny punkt rozwoju broni starożytnej.