W połowie pierwszej dekady XX wieku zaangażował się w działalność polityczną. Bezskutecznie kandydował do II Dumy z listy pedecji. W tym samym okresie rozpoczął działalność publicystyczną i redaktorską. Od 1906 roku był wydawcą i redaktorem „Kuriera”, po jego likwidacji w 1913 roku „Codziennego Kuriera Lubelskiego”. W latach międzywojennych publikował w miejscowej prasie artykuły dotyczące medycyny, gospodarki, literatury, muzyki i teatru oraz polityki. Był działaczem Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem i Obozu Zjednoczenia Narodowego. W 1928 roku objął stanowisko dyrektora Szpitala Miejskiego i pozostał nim aż do usunięcia przez Niemców w 1942 roku. Po wybuchu II wojny światowej zamieszkał przy szpitalu. Udzielał pomocy żołnierzom podziemia, pomagał ukrywać Żydów oraz osoby ścigane przez Gestapo. Po zajęciu miasta (25 lipca 1944 roku) przez Armię Czerwoną nowe władze przywróciły go na stanowisko dyrektora szpitala, lecz zły stan zdrowia spowodował jego odejście w marcu 1945 roku na emeryturę.

Od 1890 roku był żonaty z Zofią Anną Weysflog, mieli dwóch synów: Mieczysława i Andrzeja oraz córkę Jadwigę (ur.