Witold Dynowski (ur. 23 sierpnia 1903 w Harbinie, zm. 31 lipca 1986 w Warszawie) – polski etnolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.
Życiorys Urodził się 23 sierpnia 1903 w Harbinie (Chiny), w rodzinie Eugeniusza (budowniczy kolei wschodnio-chińskiej, wiceburmistrz Harbinu) i Heleny z Wachowiczów. Ukończył gimnazjum w Harbinie i zdał maturę (1921). Był założycielem i komendantem drużyny harcerskiej (1918–1920). W okresie młodości przebywał w Mongolii.
Po powrocie do Polski w 1922 rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W 1924 przeniósł się do Wilna, na wydział humanistyczny (filozofia i etnografia) Uniwersytetu Stefana Batorego (doktorat w 1927). Należał do grona uczniów Cezarii Baudouin de Courtenay Ehrenkreutz Jędrzejewiczowej. Przed wojną został adiunktem Katedry i Zakładu Etnografii Polski na Uniwersytecie Warszawskim. Prowadził rozpoczęte w Wilnie badania przemian kulturowych na Wileńszczyźnie (Izolacja cywilizacyjna województwa wileńskiego i nowogródzkiego). Po wojnie, w 1946 habilitował się pracą na temat Żmudzi i Auksztoty i jako docent objął w 1949 połączone Katedry Etnografii Polski oraz Etnografii i Etnologii.