W swoim gospodarstwie ukrywał do końca wojny dwie Żydówki.
Po II wojnie światowej został uznany za działacza ruchu oporu. Jako rzekomy junkier pruski utracił jednak część swoich posiadłości.
Odmówił współpracy z władzami radzieckiej strefy okupacyjnej, przyjął zaś propozycję biskupa Otto Dibeliusa i został w 1945 przewodniczącym konsystorza prowincji kościelnej Saksonii. Pozostał na tym stanowisku do roku 1964. W latach 1950–1970 był prezesem Kościoła Krajowego Prus.
Kreyssig sprawował też wiele innych funkcji kościelnych na obszarze NRD, popierał szczególnie ruchy ekumeniczne.
Najważniejszym dziełem Kreyssiga było utworzenie Aktion Sühnezeichen Friedensdienste (Akcji Znaku Pokuty – Służby dla Pokoju, ASF). Akcja obejmowała początkowo Norwegię, Holandię, Wielką Brytanię, Francję i Grecję. Budowa muru berlińskiego odcięła akcję od krajów Zachodu. Kreyssig poświęcił się działalności na terenie NRD.
W roku 1971 zamieszkał wraz z żoną w Berlinie Zachodnim. Od roku 1977 mieszkał w domu spokojnej starości w Bergisch-Gladbach, gdzie zmarł.