Szkice z historii stosunków polsko-ukraińskich w latach 40. XX wieku, Toruń-Opole 2010, , s. 60.; pogrzeb w Tomaszowie Lubelskim miał charakter demonstracyjny.
Jak podała Małgorzata Mazur w „Tygodniku Zamojskim” w 2014 roku autorem dokumentacji fotograficznej zbrodni był członek oddziału AK Tadeusza Żelechowskiego, fotograf Wojciech Iwulski ps. „Kazik”.
Sprawcy i ich ofiary Większość historyków podaje, że ofiar zbrodni było około czterdziestu: 41 (Tomasz Bereza, Zbrodnie..., op. cit., s. 60.) lub 42 (Grzegorz MotykaGrzegorz Motyka, Od rzezi wołyńskiej..., op.cit., s. 239., Zdzisław KoniecznyZdzisław Konieczny, Narastanie konfliktu polsko-ukraińskiego w latach 1939–1944 na ziemiach południowo-wschodnich obecnej Polski, [w:] Czesław Partacz, Bogusław Polak, Waldemar Handke (red.), Wołyń i Małopolska Wschodnia 1943-1944, Koszalin-Leszno 2004, , s. 215.). Grzegorz Motyka jako prawdopodobnego sprawcę masakry wskazuje sotnię UPA pod dowództwem Dmytra Karpenki „Jastruba”. Marian Surma znalazł w archiwum w Kijowie relację ustną jednego z uczestników napadu (Petro Chomyn) zarejestrowaną na taśmie magnetofonowej – potem zdigitalizowaną, dowód, że masakry dokonała bojówka SB OUN pod dowództwem „Borysa” Iwana Pohoryśkiego. Z kolei Stanisław JastrzębskiStanisław Jastrzębski, Ludobójstwo..., op. cit., s. 178. oraz Sz. Siekierka, H.