Sterowanie zespołem odbywało się nastawnikiem typu tramwajowego – w wagonach z wyposażeniem elektrycznym AEG i BEW odbywało się bezpośrednio, a w wagonach z elektryką Siemens-Schuckert Werke poprzez styczniki. Oporniki rozruchowe, a w przypadku wagonów współtworzonych przez SSW również styczniki, umieszczono pod podłogą. W niektórych zespołach zastosowano eksperymentalnie silniki bocznikowe.
Energię elektryczną do układu napędowego dostarczały dwie baterie akumulatorów kwasowych, połączone szeregowo. 84 ogniwa galwaniczne były rozłożone w sześciu drewnianych skrzyniach. Łączne napięcie układu wynosiło 310 V. Pojemność baterii wynosiła początkowo 368 Ah przy dwugodzinnym prądzie rozładowania, co pozwalało na zasięg 100 km. Ładowanie trwało około 3 godzin. Akumulatory produkowała firma Akkumulatoren – Fabrik AG (AFA) z Berlina. W Polsce w okresie międzywojennym dostarczała je fabryka Tudor z Piastowa.
Przy budowie instalacji elektrycznej zespołów zastosowano kable z izolacją azbestową, które poprowadzono pod podłogą i zamocowano do niej mostkami i klamrami. Tworzące zespół wagony były połączone dwiema wiązkami kabli ukrytymi w hermetycznym płaszczu. Każda z wiązek została zakończona wtykami i gniazdami.