Wagony pierwszych 57 zespołów zostały zbudowane jako dwuosiowe, z osią toczną pod skrzynią akumulatorów i osią silnikową blisko połączenia obu członów. Pierwotnie zastosowano szprychowe zestawy kołowe o średnicy 1000 mm. Chcąc zapewnić równomierny nacisk na osie, pierwszy toczny zestaw kołowy wysunięto maksymalnie w stronę czołownicy. Eksploatacja ujawniła jednak zbyt duże obciążenie pierwszej osi, dlatego w zespołach produkowanych od 1910 roku zastosowano pod skrzyniami akumulatorów dwa niezależnie prowadzone zestawy kołowe. Wszystkie osie zestawów były swobodne (przesuwne), co pozwoliło na uzyskanie spokojnego biegu i dobrego wpisywania się w łuki mimo nietypowego rozstawu kół (1500 mm + 7650 mm). Po 1910 przebudowano do takiego układu osi wszystkie jednostki. Seryjnie stosowano łożyska ślizgowe, ale w niektórych wagonach eksperymentalnie zastosowano łożyska toczne. Pojazdy zostały usprężynowane jednostopniowo resorami piórowymi. Zestawy silnikowe produkowane od 1910 roku otrzymały drugi stopień usprężynowania – śrubowe sprężyny na wieszakach resorowych. Zestawy trzyczłonowe były odmiennie skonstruowane: oba wagony z akumulatorami miały trzy osie toczne, a człon środkowy miał dwie osie napędowe.