Ranny, krótko przebywał w szpitalu, potem został ewakuowany do Taszkentu i tam kontynuował studia.
Po ukończeniu Szkoły Partyjnej Komitetu Wykonawczego Międzynarodówki Komunistycznej w Kusznarenkowie i specjalnego przeszkolenia wywiadowczego, został w sierpniu 1943 zrzucony na Polesiu wraz z radiostacją, a po krótkim pobycie w utworzonej tam przez Leona Kasmana bazie i dwumiesięcznej działalności na Lubelszczyźnie (używał tu ps. „Józek”) przybył w końcu października 1943 do Warszawy. Uczestniczył w pracach przygotowawczych do powołania KRN, a od stycznia 1944 był szefem nowo powołanego Oddziału VI (bezpieczeństwa) w Sztabie Głównym AL. Rozkazem z 5 lutego mianowany porucznikiem, a 31 marca awansowany na kapitana ze starszeństwem z 1 kwietnia.
W czasie powstania warszawskiego wchodził w skład ścisłego dowództwa powstańczego AL, jednocześnie dowodząc oddziałem Służby Bezpieczeństwa w sile kompanii na Starym Mieście. Zginął w zbombardowanej siedzibie dowództwa AL w kamienicy przy ul. Freta 16. Pośmiertnie mianowany podpułkownikiem i odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy.