Park Narodowy Ujung Kulon (Ujon Kulon – „zachodni kraniec”) – jeden z 50 parków narodowych na terenie Indonezji, utworzony w 1980 roku.
Park położony jest na najbardziej wysuniętym na zachód krańcu Jawy – Banten. Swoim zasięgiem obejmuje grupę wulkanicznych wysp Krakatau i inne wyspy, w tym Panaitan, Handeuleum i Peucang w Cieśninie Sunda.
W 1991 roku park został wpisany na Listy światowego dziedzictwa UNESCO.
Geografia Park zajmuje powierzchnię 1206 km² (w tym 443 km² to powierzchnie wód). Większa jego część leży na półwyspie sięgając Oceanu Indyjskiego. W 1883 roku erupcja pobliskiego wulkanu Krakatau wywołała tsunami, które spustoszyło wioski wraz z uprawami na przybrzeżnych obszarach zachodniej części półwyspu i pokryło całą okolicę warstwą pyłu wulkanicznego o grubości 30 cm. Ludność zamieszkująca półwysep została ewakuowana, tym samym tworząc warunki sprzyjające rozwojowi fauny i flory.
Ekologia Ujung Kulon jest pierwszym parkiem narodowym Indonezji wpisanym na Listy światowego dziedzictwa UNESCO w 1991 z uwagi na największe powierzchnie nizinnych lasów tropikalnych na Jawie.