Teoria skoposu (niem. Skopostheorie; z gr. skopós – cel, znacznik) – pojęcie z dziedziny teorii przekładu. W teorii tej tłumaczenie jest przedstawione jako celowe działanie, w którym główną rolę odgrywa właśnie obrany przez tłumacza, zamierzony cel tłumaczenia. Celem tym może, lecz nie musi być wierność przekładu wobec tekstu źródłowego.
Teoria skoposu została sformułowana przez niemieckiego lingwistę i badacza przekładoznawstwa Hansa Vermeera pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku.
Źródła teorii Jedną z pobudek do sformułowania teorii skoposu było rosnące zapotrzebowanie na przekłady nieliterackie w drugiej połowie XX wieku. Ich przykładami mogą być tłumaczenia instrukcji obsługi, poradników, dokumentów prawnych, tekstów naukowych, akademickich, poradników czy reklam. Te i wiele innych rodzajów tekstów użytkowych tłumaczono wówczas coraz powszechniej na potrzeby coraz bardziej zglobalizowanych kulturowo odbiorców. Takie tłumaczenie wymaga innego podejścia niż przekład literacki, ponieważ ważniejsze od formy czy wierności fabule (której często się w tego rodzaju nie spotyka w ogóle) są cele praktyczne, takie jak wywieranie wpływu na konsumentów czy sformułowanie skutecznych zapisów prawnych.