Vermeer odnosi się także do zarzutu, że teoria skoposu zmusza kierującego się nią tłumacza do adaptacji docelowego tekstu poprzez przyjęcie form właściwych kulturze docelowej. Vermeer w zasadzie zgadza się, stwierdza jednak, że potencjalnym celem przekładu może być też wierność oryginałowi i zachowanie jego obcości. Podkreśla jednak, że tłumacz powinien być świadom celu tekstu, nad którym pracuje.
Andrew Chesterman zwraca uwagę m.in. na niedookreślony status ontologiczny teorii skoposu. Nie jest mianowicie jasne, czy jest ona teorią opisową czy normatywną. Stwierdza ona na przykład, że nie istnieje jedna najwłaściwsza wersja tłumaczenia danego tekstu źródłowego, co jest twierdzeniem wyłącznie opisowym. Z drugiej strony część teorii mówiąca, że wykonujący tłumaczenie świadomie obiera cel i wykonuje swoją pracę w sposób „optymalny”, zdaje się mówić raczej o tym, co być powinno. Chesterman popiera takie stanowisko przykładami tłumaczy działających pod presją, tłumaczy kiepskich, a także tłumaczy działających jako część zespołu, w którym opinie znawców tematu przeważają, gdy chodzi o dobór strategii przekładu (tzn. tam, gdzie tłumacz wcale nie obiera „optymalnej strategii”, i wręcz ani jej, ani skoposu nie określa sam, ani nawet nie czyni tego w negocjacjach ze zleceniodawcą, jak chciałby Vermeer).