Matting wskazał na trudności w pracy dla dobra gminy i podkreślił, że osoba kierująca gminą musi cieszyć się zaufaniem wszystkich jej obywateli.

Paul Matting zmarł 22 września 1935 i został pochowany na cmentarzu ewangelickim w Polanicy, który, po wojnie zdewastowany, w 2006 został odnowiony. Kamień nagrobny Mattinga z ułamanym krzyżem został ustawiony w głównej alei. Zachował się też kamień nagrobny jego żony, która w rzeczywistości zmarła w Berlinie po II wojnie światowej.

Po śmierci Mattinga Wrocław uczcił jego pamięć nadając w 1937 Ulicy nr 166 nazwę Mattingstrasse (obecnie ul. Weigla).

Alexander Matting Jeden z synów Paula, (1897–1969), studiował odlewnictwo na Politechnice Wrocławskiej (Technische Hochschule Breslau), gdzie później został asystentem i w 1927 obronił pracę doktorską, a w 1935 habilitował się pracą pod tytułem Badania zginania i rozciągania się stali spawanych. Był naukowcem-metaloznawcą zajmującym się metalurgią i nowoczesnymi metodami spawania oraz jednym z twórców metody zgrzewania elektrycznego. W latach 1940–1943 był rektorem Uniwersytetu Technicznego im. Gottfrieda Wilhelma Leibniza w Hanowerze (Leibniz Universität Hannover). W czasie II wojny światowej Aleksander Matting zaangażował się w prace badawcze i produkcyjne na rzecz przemysłu zbrojeniowego, m.in.