W VIII wieku włócznia znalazła się w rękach dynastii Karolingów, a od X wieku – Welfów.
Królowie niemieccy stali się właścicielami włóczni w 926 roku. Henryk I Ptasznik kupił ją od króla Burgundii Rudolfa II płacąc mu w zamian fragmentem terytorium Szwabii. Od X wieku Włócznia Świętego Maurycego stała się symbolem dynastii saskiej. Kolejni cesarze wozili ją po całej Rzeszy jako talizman i insygnium władzy. Nigdy się z nią nie rozstawali wierząc w jej moc. W 1229 roku papież Grzegorz IX uznał ją za relikwię Męki Pańskiej i oryginał Włóczni Przeznaczenia, którą Longinus przebił bok Jezusa Chrystusa.
W XIV wieku Karol IV Luksemburski ofiarował włócznię kościołowi Świętego Ducha w Norymberdze. Zawieszona w relikwiarzu nad posadzką w nawie głównej świątyni była celem licznych pielgrzymek. Raz do roku w drugi piątek po Wielkanocy obchodzone było w mieście Święto Włóczni Pańskiej, podczas którego zgromadzony na placu tłum mógł zobaczyć lancę wyjmowaną uroczyście z relikwiarza.
Podczas wojen napoleońskich Włócznia Świętego Maurycego została wywieziona z Norymbergi i oddana do skarbca Habsburgów w Wiedniu, gdzie przechowywana jest do dzisiaj. W czasie II wojny światowej, w wyniku decyzji władz III Rzeszy, na krótko powróciła do Norymbergi.