skarbnik – Kazimierz Romanowicz. Członkowie organizacji podkreślali konieczność otwierania kół we wsiach i zaściankach, a nie tylko w dworach.
W Towarzystwie miała miejsce dyskusja, w jakim języku uczyć dzieci białoruskie. Ostatecznie podjęto decyzję, że Towarzystwo zajmować się będzie rozwojem wyłącznie szkolnictwa o charakterze polskim, jednocześnie nie zmuszając do korzystania z niego tych, którzy chcieli uczyć się w języku białoruskim.
Stosunek ludności Nastawienie rdzennej ludności guberni mińskiej do działalności oświatowej Towarzystwa „Oświata” było z reguły pozytywne. Rodzice chętnie posyłali swoje dzieci do nauki w nielegalnych polskich szkołach, pomimo faktu, że w przypadku wykrycia tego procederu przez rosyjską policję groziła im kara. Sporadycznie zdarzały się jednak przypadki donoszenia władzom na nauczycielki ludowe. Dokonywali tego czasem nawet księża katoliccy i ziemianie, tradycyjnie kojarzeni na tych ziemiach z polskością. Prawdopodobnie kierowała nimi obawa przez represjami lub przed oświeceniem niższych warstw społecznych, co ziemianie mogli postrzegać za niekorzystne dla swoich interesów. Były to jednak pojedyncze przypadki.