Tu powstały najwybitniejsze dzieła Jowa (Joba) Kondzelewicza i kierowanej przez niego grupy malarzy ikon oraz snycerzy. W 1695 r. do zahorowskiego kiotu Kondzelewicz napisał ikony: Joachim i Anna, Trójca Święta, Chrzest Pański, Męczennica Barbara, Pierwszy męczennik Stefan.
W zahorowskim monasterze powstały również kodeksy rękopiśmienne: Zatostruj (Затоструй), Ewangelie (Євангеліє), Mineja (Мінеї). Z Zahorowem związany jest także rękopis pt. „Apostoł Zahorowski” z 1554 r.
W okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów wieś leżała w powiecie włodzimierskim województwa wołyńskiego.
XVIII w. W XVIII w. właścicielami Nowego Zahorowa byli Czaccy, zaś monaster przyjął unię brzeską (1719Przed 1709 r. r.). Zakonnikami odtąd byli uniccy bazylianie. Dzięki fundacji Czackich w stylu barokowym przebudowano monaster i wybudowano kościół (cerkiew klasztorną) pod wezwaniem Narodzenia Matki Bożej.
XIX w. Po III rozbiorze Polski Nowy Zahorów znalazł się w granicach Imperium Rosyjskiego (powiat włodzimierski guberni wołyńskiej). Wskutek nacisków ze strony władz rosyjskich i Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej miejscowi grekokatolicy przyjęli prawosławie. Wraz z likwidacją unii brzeskiej na ziemiach zabranych w 1839 r. klasztor objęli prawosławni mnisi.