Trzecie pokolenie François-Ambroise Didot miał dwóch synów, którzy odziedziczyli po nim przedsiębiorstwo dzieląc je pomiędzy siebie. Starszy Pierre (1761–1853) odziedziczył drukarnię i wydawnictwo, a młodszy Firmin Didot (1764–1836) otrzymał odlewnię. Młodszy syn miał zdolności wynalazcy w dziedzinie drukarstwa. Udoskonalił czcionkę ojca, wykończył jej formę i w annałach uważany jest za właściwego twórcę antykwy Didota. W 1795 roku jego forma udoskonaliła sposób odlewu stereotypii. Z rąk Napoleona otrzymał stanowisko dyrektora odlewni przy dawnej Drukarni Królewskiej, a wówczas Drukarni Cesarskiej (Imprimerie Imperiale).
Starszy brat Pierre wykorzystywał wynalazki Firmina i metodą ulepszonej stereotypii wydawał wielojęzyczne książki. Był przeciwnikiem stosowania winiet i zbędnych zdobień. Do najważniejszych pozycji wydanych przez niego należą zbiory autorów klasycznych francuskich i łacińskich (Auteurs Francais et Latins) oraz pozycje znane jako dzieła Wydawnictwa Luwru, wydawane w niewielkim nakładzie po 250 egz w latach 1794–1801. W luksusowej serii został wydany w 1798 roku Wergiliusz w formacie in folio, dzieła Horacego z 1799 roku, Racina w trzech tomachW 1801 roku na wystawie w Paryżu uznany został za najlepszy wytwór typograficzny oraz bajki La Fontaine’a z 1802 roku.