Przed sezonem 1991 doszło w zespole do dwóch ważnych zmian. De Cesaris odszedł do Jordana, a zastąpił go JJ Lehto. BMS Scuderia Italia zrezygnowała także z silników Ford, które nie zapewniały wystarczającej mocy. Postanowiono skorzystać z silników Judd, które pozwoliły także na zbudowanie wydajniejszego aerodynamicznie samochodu. Silnik był zawodny, ale mimo tego JJ Lehto zdobył drugie dla zespołu podium, na Imoli. Ogółem BMS Scuderia Italia zdobyła 5 punktów i zajęła ósme miejsce.
Na sezon 1992 kierowcami zespołu byli JJ Lehto i Pierluigi Martini. Wymieniono silniki Judd na mocniejsze jednostki Ferrari. Jednakże wyniki pogorszyły się, jedynie Martini zdołał zdobyć dwa punkty, co dało zespołowi dziesiątą pozycję.
W sezonie 1993 zespół zmienił dostawcę nadwozi z Dallary na oferującą tańsze pojazdy Lolę. Kierowcy zespołu, Michele Alboreto i debiutant Luca Badoer, nie zdołali wywalczyć ani punktu, kilkakrotnie się nie kwalifikowali, a Lola T93/30 była najwolniejszym samochodem w stawce. Po czternastu wyścigach sezonu zespół wycofał się, tłumacząc się tym, że prywatny zespół niebudujący własnych samochodów nie mógł być dłużej konkurencyjny.