Trzecim i najbardziej istotnym czynnikiem było pojawienie się nowego zagrożenia. Arabowie, bardzo ekspansywni i nastawieni na wojnę, stanowiącą dla nich najlepszą okazję do wzbogacenia się, szybko zaczęli atakować terytorium nubijskie.
Pierwszy najazd miał miejsce w 651 roku, a Arabowie pod wodzą następcy Amra, Abd Allaha ibn Sada, zajęli Dongolę w królestwie Makurii. Zarządca Egiptu doszedł jednak do wniosku, że o wiele łatwiej będzie mu zostawić Nubijczyków w spokoju, narzucając im zwierzchność i obowiązek płacenia trybutu. Od tamtej pory aż do czasów Saladyna panował spokój, okresowo przerywany łupieżczymi rajdami z jednej i z drugiej strony. Jest to okres rozkwitu królestw nubijskich, który trwał mniej więcej do XI/XII wieku. W zachowanej korespondencji między Nubijczykami a Arabami widać, iż choć ci pierwsi byli trybutariuszami, często potrafili występować z pozycji siły, na przykład w kwestii obrony swych współwyznawców z EgiptuAtiya, Aziz S., Historia kościołów wschodnich, s. 378..
Rozkwit i upadek Najważniejszym zagranicznym źródłem traktującym o Alodii w X wieku są relacje muzułmańskiego podróżnika Ibn Haukala. Prawdopodobnie jako jedyny piszący o Alodii rzeczywiście był w tym państwie.