W 1837 roku dzięki stypendium państwowym odbył podroż po Europie, spotykając się z wieloma przyrodnikami i ucząc się metod badawczych w Danii, Francji, Holandii, Niemczech i Szwecji. Poświęcił się badaniom nad bezkręgowcami – przez 30 lat zajmował się cyklem życiowym bezkręgowców morskich. W 1837 roku wraz ze szwedzkim zoologiem Svenem Lovénem (1809–1895) badał stadia larwalne pierścienic, a trzy lata później badacze wspólnie zajęli się cyklem życiowym mięczaków.

W latach 1835, 1846 i 1856 wydał prace poświęcone bezkręgowcom żyjącym wzdłuż wybrzeża Norwegii. W 1849 roku udał się na Lofoty i do Finnmarku. Podróżował również do regionu Morza Śródziemnego – latem 1851 roku nad Adriatyk a zimą 1852–1853 roku do Neapolu i na Sycylię – studiując zoogeografię i badając rozmieszczenie fauny morskiej w zależności od szerokości geograficznej i głębokości akwenu. W 1860 toku razem z geologiem Theodorem Kjerulfem (1825–1888) prowadził badania nad okazami fauny w osadach czwartorzędowych w Norwegii.