Andronik, imię świeckie: Aleksiej Andriejewicz Łukasz, (ur. 12 lutego 1889 w Łuppie, zm. 21 marca 1974 w Tbilisi) – rosyjski duchowny i święty prawosławny.
Urodził się w rodzinie chłopskiej. Po ukończeniu szkoły parafialnej, w wieku siedemnastu lat wstąpił jako posłusznik do Pustelni Glińskiej, pod opiekę hieromnicha Antoniego (Wietra). W 1913, nadal będąc nowicjuszem, został przeniesiony do klasztoru Opieki Matki Bożej w Oszy. Dwa lata później został zmobilizowany do armii rosyjskiej, dostał się do niewoli austriackiej i spędził w niej trzy i pół roku. W 1918 wrócił do Pustelni Glińskiej.
W 1921 złożył wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię Andronik. W roku następnym monaster został zlikwidowany na mocy decyzji władz radzieckich. Mnich Andronik udał się wówczas do Rylska, gdzie został bratem posługującym biskupowi Paulinowi. Został również wyświęcony na hierodiakona. Już w roku następnym został aresztowany, oskarżony o prowadzenie działalności kontrrewolucyjnej i skazany na pięć lat łagru na Kołymie, gdzie pracował jako sanitariusz w szpitalu obozowym. W 1928 wrócił do Rylska i przyjął z rąk biskupa Paulina święcenia kapłańskie.