W poniższym przykładzie kodu języka C wystarczy rzut oka, by mieć ogólny obraz jego działania i zorientować się, jakie bloki kodu są ze sobą powiązane:
if (warunek1) { while (warunek2) zrobCos(); zrobCosJeszcze(); } else { cosInnego();
Przykład tego samego kodu źródłowego z niestarannym formatowaniem, który jest znacznie trudniejszy w lekturze:
if (warunek)
while (warunek2) zrobcCos(); zrobCosJeszcze() ;}else{cosInnego();
Zasady formatowania definiują przede wszystkim:
kiedy wcięcia należy robić, a kiedy nie, głębokość wcięć, znaki używane do tworzenia wcięcia (określona liczba spacji lub tabulacja).
Ograniczanie bloków kodu W większości języków programowania blok kodu ograniczony jest przez określone słowa kluczowe (np. Pascal: begin ... end) lub symbole (np. C: { ... }). Jednocześnie, gramatyki tych języków pozwalają na ich pomijanie w pewnych szczególnych przypadkach, najczęściej gdy dany blok zawiera tylko jedną instrukcję. Z uwagi na popularność języków wywodzących się z C zwany jest on „zapisem bezklamrowym”.