Popularne limity liczby znaków w linii to 80, 78 lub 120.
Nazewnictwo funkcji i zmiennych Każda zmienna oraz funkcja w programie musi posiadać swoją nazwę, która będzie później wykorzystywana przez programistę we wszystkich odwołaniach do niej. Z tego powodu standardy kodowania poświęcają dużo miejsca ujednoliceniu zasad nazewnictwa. Rozpatrywane są zarówno kwestie wyglądu, jak i sensowności poszczególnych nazw. Dominującymi stylami zapisu są:
podkreślenia (): to_jest_nazwa, camelCase: toJestNazwa, PascalCase: ToJestNazwa, wielkie litery: TO_JEST_NAZWA.
Pojedynczy standard może wykorzystywać kilka stylów do oznaczania różnych elementów. Przykładowo, Java stosuje camelCase do nazewnictwa zmiennych i metod, upper camelCase do nazewnictwa klas i interfejsów oraz wielkie litery do stałych.
Pod względem semantycznym reguły uznają przeważnie za niepoprawny kod, w którym nazwy zmiennych i funkcji nie mówią nic o tym, do czego one służą (np. a, b, c). Nazwy powinny być krótkie, lecz znaczące, np. objectWidth.
Choć język na ogół nie jest określany przez standardy kodowania, niepisaną regułą jest wykorzystanie angielskiego zamiast języków narodowych.